Λάθος Τρένο | Ελένη Κονδύλη

Η συμφορουμίτισά μας η Ελένη, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο (ποιητική συλλογή)...

Τίτλος : Λάθος Τρένο
της Ελένης Κονδύλη

Εκδόσεις
Ελληνικά Γράμματα

Έχουμε εξασφαλίσει και μια αποκλειστική αυτο-έντευξη της, που παρατίθεται εις το τέλος...





Δείγμα, από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Εγώ, Γη γενής. Γυναίκα. Κι εσύ όρθιος σ´ ένα βουνό με πάθη, σπαθιά, ακόντια σκουριασμένα, παλιά πλαστικά, τσιπάκια για πέταμα, πάνω τους χτίζεις το σπίτι σου, με παίρνεις, μου γεννάς παιδιά, μου λές: είδες; Και δε βλέπω πια τίποτα, μου λες: κοίτα, και μου δείχνεις αίμα, μου λες: άκου, άκου... Τίποτα δε ζει πια μέσα μου. Τα πήρες όλα.

Σύντομο βιογραφικό:

Η Ελένη Κονδύλη-Μπασούκου γεννήθηκε στην Αθήνα. Αρχικά σπούδασε ρομανική φιλολογία και Ιστορία. Η διδακτορική της διατριβή αφορά τις σχέσεις βυζαντινής και αραβικής λογοτεχνίας. Εργάστηκε στο Κέντρο Αραβικής Φιλοσοφίας και στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Λουβέν, καθώς και στο Εθνικό κέντρο Επιστημονικής Έρευνας του Βελγίου. Το 1993 βραβεύτηκε απο την Ακαδημία τπυ Βελγίου. Διδάσκει Αραβικό πολιτισμό και Αραβική λογοτεχνία ως επίκουρη καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η αυτο-έντευξη που μας παραχώρησε η Ελένη :-)


- τι θες μωρή και γράφεις ποιήματα;
- δεν ξέρω, γράφω από τα δεκατρία μου, τότε που έπαψα να ζωγραφίζω.

- κ γιατί τα δημοσίευσες;
- γιατί τα κουβάλαγα ανέκαθεν σαν κάτι, σαν μια τρύπα που είμουν μέσα τους, κ κάπου αναζητούσα μια έξοδο προς το φως.

- ποιοι ήταν αυτοί που διάβαζες πολύ από τους ποιητές;
- ο σεφέρης πάνω απ´ όλους. παιδικό ανάγνωσμα. και σχεδόν όλοι όσοι μου πέφταν κατα λάθος ή εξεπίτηδες στο χέρι, έλληνες, γάλλοι, άραβες. σύν τον έλιοτ, και κάποιους άλλους από αλλού.

- πώς σου ήρθε να "δημοσιοποιήσεις" τα ποιήματά σου;
- ο πρώτος άνθρωπος που είπε πως κάτι αξίζουν ήταν η λίνα μακρή, καθηγήτριά μου στα 14. ο χάρης σακελλαρίου. τότε διηύθυνε κι ένα περιοδικό, "Νεο-ελληνικος λόγος", και χωρίς να με ρωτήσει, δημοσίευσε ένα ποίημα που μιλούσε για την αντιγόνη -που κάναμε σχολείο-. μετά, χάρη στην πίστη που μου χάρισαν οι δυο αυτοί, πήρα μέρος σ´ένα μαθητικό ποιητικό διαγωνισμό, πήρα το πρώτο βραβείο, μου φαινόταν περίεργο, έστειλα γράμμα στον ελύτη, πολύ πριν πάρει το νόμπελ, εγώ στα 19 μου τότε... Φυλάω τα 3 γραμματάκια του. με κάλεσε σπίτι του, στην οδό σκουφά, και τον γνώρισα. λίγο μετά ο κώστας τσιρόπουλος δημοσίευσε στο περιοδικό ευθύνη κάποια ποιήματά μου, κι από κει ήρθα σε επαφή μ´έναν άλλο μεγάλο που αγάπησα, τον νικηφόρο βρεττάκο.

Tο 1985, σχεδόν στα τριάντα μου, γνώρισα τον άραβα ποιητή άδωνη. αυτός έγινε ένας σταθμός στη ζωή μου. μετά παντρεύτηκα και σταμάτησα να γράφω για δεκα χρόνια σχεδόν. μετά με ξαναπήρε η μπάλα. όλα έμεναν στο συρτάρι μου. μετά η γραφή με συνεπήρε και πάλι: πάντα βγαίνει αυτόματη. χωρίς ποτέ να ξέρω, όταν κάθομαι να γράψω, τι θα γράψω. εξ αιτίας ενός βιβλίου που έβγαλα για τον άδωνη, γνώρισα τον τίτο πατρίκιο, που είναι φίλος του άδωνη. την ώρα που σηκωνόμουν να φύγω, μου λέει ο πατρίκιος:
- "εσείς, εσείς, γράφετε; δικά σας ποιήματα εννοώ"
- γράφω, αλλά δεν έχω δημοσιευσει σχεδόν ποτέ.
- ε, μου λέει ο πατρίκιος, να τα δημοσιεύσετε, γιατί αν τα γράφετε και δεν τα δημοσιεύετε θα σηκωθούν να σας φάνε.

τον πήρα στα σοβαρά. του ζήτησα ραντεβού στις 28 οκτωβρίου του 2005, διάβασε ό,τι του έδωσα. φειδωλός και στριφνός, χωρίς να μου δίνει σημασία, τα διάβασε εν σιωπή μπροστά μου, κ μου είπε πως αρκετά περίμενα.

καιρός να τα βγάλω.
εντάξει, μα, πώς; πού; όλοι οι φίλοι μου μιλούσαν για χρήματα που θα έπρεπε να πληρώσω. τον ιούνιο του 2005 έπρεπε να πάω στο εξωτερικό για ένα πολύ σοβαρό θέμα. χρειαζόταν σχεδόν διαθήκη από μέρους μου. θέλησα να δώσω το φάκελλο με τα ποιήματα στην κορη του χάρη σακελλαρίου, φίλη μου με κεφαλαία γράμματα στο "νου και την καρδίαν". μου έκλεισε ραντεβού κ ήταν απούσα, γιατι, όπως μου εξήγησε, δεν ήθελε τέτοια πράξη. κουβάλαγα μέσα στη ζέστη το χοντρό φάκελλο.

τυχαία εκείνη την ημέρα συνάντησα τον άρη μαραγκόπουλο κ μιλήσαμε για αραβική λογοτεχνία. φεύγοντας, τον καθηστέρησα λέγοντάς του να δει κανα δυο φύλλα απ΄αυτά του ντοσιέ. αυτό ήταν. αποφάσισε αυτός να τα εκδώσει στα ελληνικά γράμματα. όταν γύρισα με το καλό από το εξωτερικό, πήγα επί τούτου, του κατέθεσα μερικά. χάρη σ´ αυτόν βγήκε το λάθος τρένο, και μάλιστα με το πραγματικό μου όνομα, ενώ εγώ ηθελα ψευδώνυμο. ο κύβος ερρίφθη.

χρωστάω πολλά σε όλους όσους ανέφερα. γι´αυτό ακριβώς που εγραψα εδώ.

τώρα με πήρε η μπαλα. θα δούμε πού θα τερματίσει:
δοκάρι, φάουλ, ή γκολ;

ποιο γκολ;
προπό θα παίξουμε;
στα γαλλικά "προπο" είναι ο λόγος που αρμόζει κάπου...



Ευχόμαστε στην Ελένη, να καταφέρει μέσω αυτής της απόπειρας να επικοινωνήσει την τέχνη της... και φυσικά... και νέες εμπνεύσεις! :-)

{ Ημερομηνία: 11-07-2006 (06:48:06) }