Στιγμές ζωικής καθημερινότητας

Τετάρτη πρωί στην Αθήνα, καθημερινή, λίγο μετά τις 8, τότε που οι άνθρωποι στους δρόμους προχωράνε ακόμη πιο βιαστικά από τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Περπατούσα στο πεζοδρόμιο και από την απέναντι πλευρά προχωρούσε με αντίθετη κατεύθυνση (δηλαδή προς τα εμένα) μια κυρία.

Για μια στιγμή σκύβει να πάρει κάτι από το πεζοδρόμιο και η πρώτη μου σκέψη είναι ότι θα βρήκε κάποιο κέρμα. Το συγκεκριμένο σημείο ήταν έξω από ένα φούρνο, οπότε δεν ήταν απίθανο όπως κάποιος από τους υπόλοιπους βιαστικούς θα έβγαινε από το μαγαζί με τα ρέστα του, κάτι να του έπεσε.

Παίρνει λοιπόν κάτι από το πεζοδρόμιο, αλλά μετά το αφήνει λίγο πιο δίπλα, σε ένα μεγάλο τσιμεντένιο παρτέρι με χώμα, από αυτά που βάζουν συνήθως οι δήμοι σε φαρδιά πεζοδρόμια για να φυτέψουν καμιά πρασινάδα ή κανέναν θάμνο.

Αμέσως ακυρώνεται στο μυαλό μου το σενάριο ότι πρόκειται για κέρμα, γιατί δεν βγάζει νόημα η συνέχεια της σκηνής. Μου έρχεται στο μυαλό ένα πιο extreme σενάριο, λέω λες να είναι κόπρανα σκύλου;

Καμιά φορά ορισμένοι φιλότιμοι ιδιοκτήτες σκύλων, καθαρίζουν στα πάρκα και τα πεζοδρόμια τις ακαθαρσίες που παρατάνε κάποιοι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες σκύλων. Δεν είναι σπάνιο αυτό αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι κάπως εξτρίμ γιατί δεν διέκρινα από την απόσταση που βρισκόμουν να φοράει κάποιο γάντι ή να έχει κάποια σακουλάκι, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Μέχρι να φτάσω στο σημείο και να περάσω παρακάτω το είχε αφήσει τελικά και δεν πρόλαβα να δω τι ήταν. Έκανα 2-3 βήματα παραπέρα αλλά κοντοστάθηκα. Δεν είναι ότι είμαι κουτσομπόλης, απλά για να μην μείνετε κι εσείς με την απορία τελικά τι ήταν, γύρισα πίσω να δω.

Ήταν ένα σαλιγκάρι. Φυσούσε εκείνη την ημέρα και ίσως ο αέρας το παρέσυρε και το έφερε στα πλακάκια του πεζοδρομίου, οπότε η κυρία το είδε και το επανέφερε σε ένα πιο βιώσιμο περιβάλλον πριν το τσαλαπατήσει (ίσως) κάποιος από τους επόμενους περαστικούς.

Μπορεί εσύ να χρειάστηκες 1-2 λεπτά να φτάσεις μέχρι αυτό το σημείο του κειμένου, αλλά όλα αυτά έγιναν σε 4-5 δευτερόλεπτα. Αυτό λοιπόν που σκεφτόμουν καθώς απομακρυνόμουν από το σημείο για να συνεχίσω την πορεία μου είναι το πόσα μπορείς να καταλάβεις για κάποιον άνθρωπο από μία μόνο κίνηση, σε μια στιγμή.

Αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο για καλές περιπτώσεις όπως η παραπάνω, αλλά και για κακές, όπως το να δεις κάποιον οδηγό να πετάει σκουπίδια από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Πιστεύω αρκετοί από εμάς έχουμε γίνει μάρτυρες ενός τέτοιου σκηνικού.

Προσπαθώντας να ανακαλέσω από την μνήμη μου ένα αντίστοιχο παράδειγμα κακής περίπτωσης, θυμήθηκα ένα περιστατικό πριν κάποιους μήνες. Ήμασταν κολλημένοι στην κίνηση και ο οδηγός που ήταν στο αυτοκίνητο μπροστά μου ήθελε να πετάξει ένα σκουπίδι έξω από το αυτοκίνητο του, συγκεκριμένα ήταν ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι δεν το έκανε με την παραδοσιακή μέθοδο που απλά ανοίγει κάποιος το παράθυρο και δίνει μια ώθηση στο σκουπίδι του προς τα έξω. Στην συγκεκριμένη περίπτωση είδα κάτι που μου έκανε εντύπωση, γι' αυτό και έμεινε στην μνήμη μου μέχρι σήμερα.

Όπως ξέρουμε στην Ελλάδα ο οδηγός βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου, ενώ το αυτοκίνητο στην δεξιά πλευρά του δρόμου, οπότε και το κοντινό πεζοδρόμιο βρίσκεται στην δεξιά πλευρά του δρόμου. Ο συγκεκριμένος λοιπόν οδηγός, άνοιξε την πόρτα του, πέταξε το μπουκάλι κάτω από το αυτοκίνητο του, ώστε να περάσει συρτά στην άσφαλτο και να φτάσει μέχρι την άκρη του δρόμου, στην αρχή του πεζοδρομίου.

Εντυπωσιάστηκα από την ευρηματικότητα του αλλά και την επιδεξιότητα που επέδειξε στην εκτέλεση της κίνησης αυτής. Προφανώς εδώ φαίνεται ότι δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό, που έτυχε πρώτη φορά να το κάνει και συμπτωματικά ήμουν κι εγώ μπροστά για να το δω, αλλά φαίνεται πως πρόκειται για τον συγκεκριμένο οδηγό να ήταν μια τετριμμένη περίπτωση απομάκρυνσης μπουκαλιού από το αυτοκίνητο του, μια συνήθεια του που ίσως πλέον να γίνεται και μηχανικά. Δηλαδή η άνεση και η αποτελεσματικότητα του, δείχνει ότι έχει εξασκηθεί για να φτάσει σε αυτό το επίπεδο.

Και σε αυτή την περίπτωση, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, μπορούμε να καταλάβουμε κάποια πράγματα για τον άνθρωπο που αποτέλεσε τον ήρωα αυτής της σκηνής. Όπως και παραπάνω, δεν θέλω να σας επηρεάσω να βγάλετε συγκεκριμένα συμπεράσματα, απλά σας λέω τα γεγονότα όπως τα είδα ιδίοις όμμασι.

Σκέφτηκα, με αφορμή την πρώτη κυρία και στην συνέχεια με την ανάκληση της μνήμης από το δεύτερο σκηνικό, να ξεκινήσω έτσι μια καταγραφή μικρών καθημερινών στιγμών που μου τραβάνε την προσοχή κατά καιρούς.

Οπότε ίσως προσεχώς να σας περιγράψω και άλλα περιστατικά, είτε από την καλή πλευρά των ζωικών στιγμών της καθημερινότητας είτε από την κακή, ελπίζω τα πιο πολλά να είναι από την πρώτη ομάδα.

{ Ημερομηνία: 20-03-2024 (17:26:45) }